A ruleta na literatura

Lablée, 1801

La Roulette, ou le Jour é unha novela que casualmente contén a primeira descrición completa do xogo: as salas do Palais-Royal, os dous cerosrodaCeroA única casela verde, que non está cuberta por ningunha aposta simple, de ducia nin de columna; a orixe da vantaxe da casa. Tamén: cero único, 0.Ler todo →, o tapeteequipamentoTapeteA grella de apostas impresa na mesa. Tamén: mesa, pano.Ler todo →, as chamadas dos crupiéspersoasCrupiéA persoa que dirixe unha mesa de ruleta.Ler todo →. É a fonte primaria da orixe da ruleta e case ninguén a leu como novela, o que probablemente é xusto.

Dostoievski, 1866

O xogador foi ditado en 26 días para cumprir un contrato e pagar as débedas de xogo contraídas en Wiesbaden e Homburg. O seu narrador, Alexei, é un titor nunha casa rusa en «Roulettenburg» que gaña unha fortuna nas mesas e a perde, e perde tamén a si mesmo, ao longo do libro. As descricións das mesas, dos sistemas que usan os xogadores, da certeza de que unha racha ten que acabar e do xeito en que gañar parece unha intuición son o mellor relato da falacia do xogador en calquera lingua, escrito case cincuenta anos antes dos 26 negrosapostaNegroAposta simple aos 18 números negros. En francés: noir.Ler todo → e un século antes da economía do comportamento.

Bad Homburg e os casinos dos balneariosA Roulettenburg de Dostoievski

Thackeray e os balnearios

A feira das vaidades remata con Becky Sharp nas mesas dunha cidade balneario alemá, e o capítulo é un bosquexo agudo de quen se sentaba arredor dunha roda de ruleta nos anos 1840: os arruinados, os esperanzados, os aburridos e os profesionais. Thackeray vírao; Baden-Baden estaba na ruta de todo viaxeiro inglés. Fume (1867), de Turguénev, transcorre nas mesmas salas.

Jack London, 1912

«Shorty Dreams», un relato de Smoke Bellew, é a única peza de ficción que retrata ben un xogador de ruleta que gaña, porque o xogador non usa ningún sistema. Smoke Bellew, un home de San Francisco convertido en buscador de ouro do Klondike, senta nunha mesa de ruleta no saloon Elkhorn de Dawson e comeza a gañar, noite tras noite, 3 500 dólares de cada vez. O seu socio Shorty decide que debe de estar soñando. Os xogadores de Dawson, que saben polos «sabios matemáticos das universidades» que a propia ruleta é o único sistema, enchen cadernos tentando descifrar as súas apostas e non atopan nada, porque Smoke varía o seu xogo adrede, e unha vez perde corenta apostas de límite seguidas para enlear as cousas.

Os dez donos de xogos da cidade xuntan unha banca de 10 000 dólares nunha sala do fondo e invítano a xogar contra ela. Fai saltar a banca en hora e media. Diante da disxuntiva de reducir os seus límites a un centavo ou pechar as mesas, preguntan por canto lles vende o sistema. Trinta mil dólares, di el, tres mil cada un, pagados en po de ouro, e promete non volver xogalo en Dawson. Pagan. Despois amósallelo: coa bólaequipamentoBólaA bóla pequena que se lanza pola canle en sentido contrario ao rotor. As modernas son de ivorina ou de teflón, de 18–21 mm.Ler todo → lanzada cando o 9 está fronte ao encargado, gaña o 26; co 11 fronte a el, sae o dobre cerovarianteDobre ceroA casela 00 da roda americana. A súa presenza eleva a vantaxe da casa do 2,70% ao 5,26%.Ler todo →; co dobre cero, o 32. «Non sempre pasa, pero normalmente pasa.» Big Burke para a roda, míraa, mira a estufa que está xunto á mesa, e blasfema. A roda está deformada pola calor. Nunca foi un sistema; era unha roda nesgadalaboratorioRoda nesgadaUnha roda cuxos defectos físicos fan que algunhas caselas saian cunha probabilidade superior a 1/37. É rara e só se detecta con miles de xiradas rexistradas.Ler todo → e un home que se decatou.

London invernara no Klondike en 1897–98 e coñecía os saloons. O relato é unha lección completa de xogo con vantaxe unhas cinco décadas antes de Thorp: observar, rexistrar, apostar ao sectorrodaSectorUn arco continuo de caselas na roda, a diferenza dun grupo no tapete.Ler todo →, variar o patrón para que a casa non vexa o que ti ves e vender antes de que movan a mesa. Joseph Jagger fixera o de verdade en Montecarlo cara a 1880; a versión de London é máis divertida e a charla dos xogadores sobre por que os sistemas non poden funcionar é tan exacta coma calquera cousa deste sitio.

A ruleta de MontecarloMito: unha estratexia de ruleta que sempre gaña

Fleming, 1953

Casino Royale é sobre todo de bacará. Na ruleta Bond aposta ás dúas primeiras duciasapostaDucia1–12, 13–24 ou 25–36; paga 2:1.Ler todo → co máximo da mesa, cubrindo dous terzos do tapete, e nesa escena gaña seis xiradas de sete; Fleming fai que advirta que cada xirada non ten relación coa anterior. A «estratexia James Bond» que se vende en liña, unha repartición en 19–36, a seisenaapostaSeisenaSeis números en dúas filas contiguas; paga 5:1. En francés: sixain.Ler todo → 13–18 e o cero, non está na novela nin en ningún dos libros de Fleming que comprobamos; non se sabe quen lle puxo primeiro o nome de Bond. As dúas apostas custan un 2,70% nunha roda cun só cero. A sección de Estratexia ten a aritmética.

Límites da mesa de ruleta

Non ficción

The Eudaemonic Pie (1985), de Thomas Bass, conta a historia dos computadores de zapato e é o mellor libro sobre a física da ruleta para un lector xeral. Richard Epstein e Stewart Ethier escribiron as matemáticas serias. Beating the Wheel (1983), de Russell Barnhart, recolle a historia do xogo que aproveita o nesgo das rodas. Ninguén escribiu un libro lexible sobre por que fallan os sistemas, porque cabe nunha páxina, e este sitio xa a ten.

Os Eudaemons

O que sabe a ficción

Que o sistema é un modo de sentir que se ten o control. Que gañar parece coñecemento. Que a racha que non pode continuar continúa. Que o único xogador que de verdade gaña é o que atopou algo malo na roda, e que debe vender axiña. Que a mesa é o lugar onde un personaxe amosa quen é cando o resultado non depende del. As matemáticas din as mesmas cousas con números; os novelistas dixéronas primeiro.

Preguntas